Συνολικές προβολές σελίδας

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2012

Η απελπισμένη κραυγή της Θράκης

του Σταύρου Χριστακόπουλου
«Η χώρα μοιάζει με ένα κατάξερο λιβάδι. Αν ανάψει μια μικρή φωτιά σε μια γωνίτσα, θα καεί ολόκληρη».
Αυτό εκμυστηρευόταν, πριν από έναν ολόκληρο χρόνο, ένας πολύ γνωστός πολιτικός, ο οποίος, αν και κάποτε κατείχε κεντρικότατο ρόλο, έχει από χρόνια οικειοθελώς αποσυρθεί και ουδέποτε εκδήλωσε επιθυμία επιστροφής στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η σκοτεινή προφητεία του επαναλήφθηκε χθες με πανομοιότυπο σχεδόν τρόπο...

«"Σπίθα σε χυμένη βενζίνη" η ανεργία στην Κομοτηνή». Αυτός ο τίτλος συνόδευε το ρεπορτάζ του ηλεκτρονικού «Βήματος» χθες τη νύχτα για την ομηρεία – που έληξε πριν συμβούν πολύ χειρότερα – εργαζομένων από έναν απολυμένο συνάδελφό τους στη Βιομηχανική Περιοχή της ακριτικής πόλης. Το ρεπορτάζ είχε και δηλώσεις του προέδρου του Εργατικού Κέντρου της πόλης. Μερικά αποσπάσματα:


● «Το πρόβλημα είναι γενικότερο. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Υπάρχει κλίμα σύγκρουσης στην περιοχή. Και πολύ φοβάμαι ότι θα έχουμε κοινωνική έκρηξη με απρόβλεπτες συνέπειες».


● «Δεν πρόκειται για προβληματικό άτομο. Είναι ένας από τους πολλούς απελπισμένους συμπολίτες μας. (...) Ας μην "διαβάσουν" με λάθος τρόπο το περιστατικό. Υπάρχει αναβρασμός στην πόλη μας. Φοβάμαι ότι η βία θα πάρει γενικότερες διαστάσεις».


● «Έχουμε φθάσει να φθονούμε ο ένας τον άλλον. "Αυτός έχει δουλειά, είναι βολεμένος"» λένε οι άνεργοι για τους λιγοστούς εργαζόμενους.


● «Είναι θέμα χρόνου η οργή να μετατραπεί σε έκρηξη. Όταν κάποιος δεν έχει δουλειά, είναι χρεωμένος και πεινάνε τα παιδιά του, είναι ικανός για όλα».


Το περασμένο καλοκαίρι, περνώντας μερικές μέρες στην Κομοτηνή, ρώτησα τους εκεί φίλους τι γίνεται στη Βιομηχανική Περιοχή (ΒΙ.ΠΕ.) και η απάντηση ήταν αποκαρδιωτική: από καμιά εβδομηνταριά επιχειρήσεις έχουν μείνει δεκαπέντε. Το χθεσινό ρεπορτάζ του «Βήματος», με στοιχεία του Εργατικού Κέντρου, έδειχνε μια πολύ χειρότερη εικόνα:


«Το 2003 υπήρχαν 99 εργοστάσια και έχουν απομείνει επτά ή οκτώ σε λειτουργία. Τότε έμπαιναν καθημερινά στη ΒΙ.ΠΕ. για δουλειά 17.000 άνθρωποι και σήμερα μετά βίας φθάνουν τους 900 νοματαίους. Κι αυτοί κακοπληρωμένοι. Εργάζονται διήμερα και τριήμερα και πληρώνονται 280 και 300 ευρώ μηνιαίως. Κι αυτά όταν η επιχείρηση τους πληρώνει, αφού παγίως οι μισθοί καταβάλλονται με καθυστέρηση δύο έως τεσσάρων μηνών. Η ανεργία στον νομό Ροδόπης φθάνει το 40%. Πράγμα που σημαίνει πως δεν υπάρχει καμία διέξοδος προς άλλη απασχόληση».


Καντονοποίηση


Όλα αυτά στη Θράκη. Την πιο ευαίσθητη, από εθνική σκοπιά, περιοχή της βόρειας Ελλάδας, η οποία βρίσκεται συνεχώς στο στόχαστρο της Τουρκίας και το τελευταίο διάστημα έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι – κι όχι μόνο εξ αιτίας της συνήθους δράσης των Τούρκων επίσημων και ανεπίσημων πρακτόρων που αλωνίζουν τη Θράκη από τη μια άκρη στην άλλη δημιουργώντας «κλίμα» αναβρασμού στο εσωτερικό της μειονότητας. Αλλά και εξ αιτίας της όλο και πιο ενισχυμένης τουρκικής παρέμβασης στην οικονομία της περιοχής, όπως για παράδειγμα με τη ραγδαία ανάπτυξη της τουρκικής τράπεζας Ziraat.


Καθώς η διαρκώς διευρυνόμενη φτώχεια αγγίζει σχεδόν εξ ίσου τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους της Θράκης, η ατμόσφαιρα δηλητηριάζεται όλο και περισσότερο, όση ψυχραιμία και λογική κι αν επιδεικνύουν, ευτυχώς, οι περισσότεροι.


Η Θράκη, για όσους δεν το θυμούνται, είναι η μία από τις δύο περιοχές της χώρας που ήδη προορίζονται να μετατραπούν από τη Γερμανία σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες – η άλλη είναι η Πελοπόννησος.


Προς τούτο άλλωστε έχει εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, με «αρμοδιότητα» όλη τη βόρεια Ελλάδα, ο Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ, υφυπουργός Εργασίας της Γερμανίας και ειδικός απεσταλμένος της Μέρκελ, με αρμοδιότητα την προώθηση εκεί των γερμανικών επιχειρήσεων των οποίων τα «επενδυτικά» σχέδια θα απορροφήσουν τα ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονται για την υποτιθέμενη... ανάπτυξη, την οποία μας τάζουν πανηγυρίζοντας συγκυβέρνηση, Κομισιόν και Γερμανία.


Ο «κύριος Τίποτα» ή «μαϊντανός» ή «γραφιάς», όπως χαρακτήρισε ο Τύπος της πατρίδας του τον Φούχτελ στο άκουσμα του διορισμού του στην Ελλάδα, ο άνθρωπος που στην αρχή τής ήσσονος σημασίας καριέρας του διοργάνωνε... καμηλοδρομίες για να διασκεδάζει τους Άραβες φιλοξενούμενους του Χέλμουτ Κολ, έχει αναλάβει το καθήκον να ορίσει την κατεύθυνση των κονδυλίων για την ανάπτυξη.


Αν όμως λάβουμε σοβαρά υπόψιν τις πιο πρόσφατες παρεμβάσεις του Σόιμπλε, του Ρέσλερ και άλλων Γερμανών αξιωματούχων, τότε θα θυμηθούμε ότι στην Ελλάδα «αναπτυξιακή βοήθεια» δεν θα υπάρξει πριν η Ελλάδα «πιάσει πάτο». Χωρίς κανείς φυσικά να ξέρει επακριβώς τι εννοεί ο Σόιμπλε ως «πάτο».


Και τότε όμως καμιά αναπτυξιακή «παροχή» δεν πρόκειται να δοθεί χωρίς αντάλλαγμα. Για τον Ρέσλερ οι δουλοκτητικού χαρακτήρα Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, δικής του έμπνευσης, αλλά και το αποικιοκρατικού χαρακτήρα πρόγραμμα «Ήλιος» φαίνεται να είναι ιδιαιτέρως κατάλληλα «ανταλλάγματα».


Οι τουρκικές και οι γερμανικές επιδιώξεις στη Θράκη όμως δεν είναι ασύμβατες. Κάθε άλλο – κι ας μην θέλουν οι Γερμανοί στην Ε.Ε. την Τουρκία. Έτερον εκάτερον. Ας μην ξεχνάμε ότι, όποτε οι Γερμανοί κατεβαίνουν στα μέρη μας, βρίσκουν συμμαχικό αποκούμπι στη «φίλη και γείτονα».


Γι’ αυτό ας έχουν τον νου τους όσοι συνεργούν στην «αναπτυξιακή» καντονοποίηση της χώρας. Αν αναφλεγεί η «χυμένη βενζίνη» της Θράκης, δεν θα τους σώσουν οι καταγέλαστες και θρασύτατες πομφόλυγες περί «εκτάκτου ανάγκης» και «σωτηρίας» της χώρας.


Διότι οι πιο βαρείς χαρακτηρισμοί, όπως αυτός περί «προδοτών», ίσως είναι πολιτικά δύσκολο να αποδοθεί κατά κυριολεξία ακόμη και σε κάποιον που καταστρέφει μια οικονομία και κλέβει τη ζωή και το μέλλον ενός λαού. Όμως τα πράγματα αλλάζουν δραματικά όταν συνεργεί σε μια εθνική συμφορά. Η πρόσφατη Ιστορία μας είναι και διαθέσιμη και πλούσια. Ας της ρίξουν μια ματιά οι αμέσως ενδιαφερόμενοι...


Υστερόγραφο


Ο πρόεδρος της γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής Νόρμπερτ Λάμερτ έστειλε επιστολή στον πρόεδρο της ελληνικής Βουλής ζητώντας του εξηγήσεις για τις φήμες περί εξαγωγής μεγάλων κεφαλαίων στο εξωτερικό από Έλληνες βουλευτές.


Προφανώς ο ρόλος του δανειστή, κατά τον Νόρμπερτ Λάμερτ, συνεπάγεται αυτομάτως και ρόλο ελεγκτή επί κάθε πτυχής της πολιτικής μας ζωής. Τον ρόλο δηλαδή τον οποίο οι δύο τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει όχι μόνο ως «αυτονόητο», αλλά και ως «απαραίτητο» να παραχωρηθεί στους δανειστές, οι οποίοι έχουν ήδη αναλάβει θεμελιώδεις εξουσίες καταργώντας κάθε έννοια ελληνικής εθνικής κυριαρχίας.


Ποια ήταν η άμεση και υπερήφανη (!) απάντηση του προέδρου του ελληνικού κοινοβουλίου – και παρολίγον... πρωθυπουργού πριν από λίγους μήνες – Φίλιππου Πετσάλνικου στη γερμανική επιστολιμαία θρασύτητα; «Δεν υπάρχει τέτοια δήλωση που να κάνει λόγο για Έλληνες βουλευτές οι οποίοι έβγαλαν στο εξωτερικό μεγάλα ποσά». Και κάμποσα ακόμη παρόμοιας υφής και λογικής.


Όχι, δεν τόλμησε να πει στον Γερμανό ομόλογό του να κοιτάει τη δουλειά του και να μην φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Αντιθέτως απολογήθηκε.


Σημειωτέον ότι ο πρόεδρος τη Βουλής αναλαμβάνει καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας σε περίπτωση αδυναμίας του ανώτατου άρχοντα να ασκήσει τα καθήκοντά του ή εφόσον εκλείψει. Ετοιμοπόλεμες εφεδρείες...


topontiki.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου